Στην Καβάλα, η εικόνα των δεμένων αλιευτικών στο λιμάνι δεν είναι απλώς μια εικόνα μιας κινητοποίησης. Αποτελεί ένα καμπανάκι για το μέλλον της τοπικής παραγωγής.
Οι επαγγελματίες αλιείς βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με ένα κόστος λειτουργίας που συνεχώς ανεβαίνει. Και πρώτο στη λίστα είναι το πετρέλαιο. Όταν το κόστος για να βγει ένα σκάφος στη θάλασσα γίνεται δυσβάσταχτο, το μεροκάματο μετατρέπεται σε ρίσκο και η ίδια η παραγωγή παύει να είναι βιώσιμη. Στην Καβάλα οι ίδιοι οι αλιείς περιγράφουν μια κατάσταση στην οποία, σε πολλές περιπτώσεις, δεν συμφέρει πλέον να βγουν για ψάρεμα.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο ζήτημα: δεν μπορεί να μιλάμε για παραγωγική ανασυγκρότηση, όταν το κράτος αφήνει το κόστος παραγωγής να διαλύει τους ίδιους τους παραγωγούς.
Η αλιεία δεν είναι μια δραστηριότητα έξω από την οικονομία της Καβάλας. Είναι κομμάτι της τοπικής παραγωγής, της αγοράς, της εστίασης και της ζωής της πόλης. Η ευρύτερη περιοχή αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αλιευτικούς κόμβους της χώρας, με τον δεύτερο μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στο Βόρειο Αιγαίο.
Οι άνθρωποι της θάλασσας είναι ελεύθεροι επαγγελματίες. Πληρώνουν καύσιμα, συντήρηση, εξοπλισμό, ασφάλιση, πληρώματα και όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μιας επιχείρησης. Όταν όμως το κόστος ανεβαίνει τόσο απότομα, δεν μπορούν απλώς να το μετακυλίσουν στην τιμή του ψαριού. Το αποτέλεσμα είναι να δουλεύουν περισσότερο για να βγάζουν λιγότερα — ή να μένουν δεμένοι στο λιμάνι.
Αυτό δεν αφορά μόνο τους αλιείς. Αφορά τον πρωτογενή τομέα συνολικά. Αφορά το αν η Ελλάδα θέλει να παράγει ή θα συνεχίσει να βλέπει ανθρώπους να εγκαταλείπουν χωράφια, σκάφη και παραγωγικές δραστηριότητες επειδή το κόστος τούς έχει ξεπεράσει.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που για την Καβάλα έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι αλιείς έχουν επανειλημμένα θέσει ζητήματα σχετικά με τη δραστηριότητα τουρκικών αλιευτικών στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της Θάσου και του Θρακικού Πελάγους. Για αυτό ζητούν αποτελεσματικό έλεγχο και προστασία της ελληνικής αλιευτικής δραστηριότητας. Το ζήτημα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο όταν δημιουργείται ένταση. Χρειάζεται συνεχής επιτήρηση και σαφής απάντηση της Πολιτείας.
Για τους αλιείς της περιοχής, επομένως, το ζητούμενο είναι διπλό: να μπορούν να βγαίνουν στη θάλασσα και να μπορούν να δουλεύουν με ασφάλεια.
Η κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίσει άμεσα το κόστος των καυσίμων και συνολικά το αυξανόμενο κόστος λειτουργίας των αλιευτικών επιχειρήσεων. Παράλληλα, χρειάζεται συνεχής επιτήρηση της θαλάσσιας περιοχής και αποτελεσματική προστασία της ελληνικής αλιευτικής δραστηριότητας.
Η Καβάλα δεν μπορεί να συζητά για ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση, την ώρα που οι άνθρωποι που παράγουν δένουν τα σκάφη τους επειδή δεν μπορούν να αντέξουν το κόστος.
Οι αλιείς δεν ζητούν να τους χαριστεί η δουλειά. Ζητούν να μπορούν να την κάνουν. Και αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση οφείλει να εξασφαλίσει.
