Κάθετα αντίθετη είναι η παράταξη «Ο Τόπος της Ζωής μας» με την κάλυψη της θέσης του Καλλιτεχνικού Διευθυντή στο ΔΗΠΕΘΕ από τον κ. Θοδωρή Γκόνη. Σύμφωνα με τον κ. Αχιλλέα Νικολαϊδη η απόφαση πάρθηκε χωρίς διάλογο.
Ο κ. Νικολαϊδης είπε ότι «η διαδικασία κατ’ αρχάς δεν ήταν διαδικασία. Όπως συνηθίζει η σημερινή δημοτική αρχή, η διοίκηση Τσανάκα, λειτουργεί με έναν τρόπο θα έλεγα αυταρχικό, έναν τρόπο που μόνο αυτή υπάρχει και δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Έναν τρόπο που έχει αποφασίσει και δεν υπάρχει άλλος για να μπορέσει να πει τη γνώμη του. Έτσι έγινε και χθες (σ.σ. την Τετάρτη). Η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ΔΗΠΕΘΕ, μάζεψε το διοικητικό συμβούλιο και η φράση της ήταν η εξής: «εμείς αποφασίσαμε καλλιτεχνικό διευθυντή να κρατήσουμε τον κ. Γκόνη». Τι κάνατε τότε την προκήρυξη; Και γιατί βάλατε 10 υποψήφιους να κάτσουν να κάνουν φακέλους και να πουν τις προτάσεις τους; Και για ποιον λόγο έχετε διοικητικό συμβούλιο και δικούς σας ανθρώπους ακόμα, αφού είναι αποφασίσομεν και διατάσσομεν; Δηλαδή, τουλάχιστον, δεν θα μπορούσε να αναφερθούν τα 10 ονόματα και να πουν ότι έχουμε προτάσεις από 10 ανθρώπους από τους οποίους, μάλιστα, οι δύο είναι Καβαλιώτες και ο ένας διαπρέπει στο χώρο αυτό και θα έπρεπε να τον φωνάξουμε και σε μια συνέντευξη, να τον ακούσουμε τι έχει να πει, τι σκέφτεται για το ΔΗΠΕΘΕ, μήπως θέλει να φέρει έναν άλλον αέρα στην πόλη κι όχι αυτόν τον –δεν θέλω να τον χαρακτηρίσω υψηλό ή ελιτίστικο τρόπο αλλά θέλω να πω ότι μόνο σ’ αυτούς απευθύνεται που ξέρουν θέατρο».
ΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΔΗΠΕΘΕ
Και πρόσθεσε πως «Το ΔΗΠΕΘΕ όταν το έφτιαξε η Μελίνα Μερκούρη και όλα τα ΔΗΠΕΘΕ, τα ονόμασε περιφερειακά δημοτικά θέατρα, γιατί ο σκοπός τους είναι στην Περιφέρεια -Καβάλα, Δράμα και Ξάνθη το δικό μας θέατρο- να διδάξει θέατρο, να φέρει στα παιδιά μια θεατρική παιδεία για να μπορέσει μετά από αρκετά χρόνια να κάνει θεατρανθρώπους και ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να παρακολουθήσουν θέατρο κι όχι μόνο να παίξουν. Και να έχει μία άλλη πνοή η πόλη. Μία θεατρική πνοή. Εάν είναι οι 20 που βλέπουν θέατρο να παίζουμε μ’ αυτούς συνέχεια, αυτό είναι πολύ εύκολο. Είναι το πιο εύκολο πράγμα. Λέμε τις θεατρικές ομάδες που ήδη παίζουν, «ελάτε να δείξετε τη δουλειά σας», λέμε τα σχολεία που έχουν δύο θεατρικές ομάδες «ελάτε να κάνουμε ένα φεστιβάλ». Αυτό μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε. Το ζήτημα είναι να πας χαμηλά, στα χαμηλά στρώματα, στα παιδιά επίσης κι από εκεί να ξεκινήσεις την εκπαίδευση, τα σεμινάρια και να μπορέσεις να βγάλεις ανθρώπους που μετά από λίγα χρόνια θα είναι άνθρωποι του θεάτρου. Άνθρωποι που μπορούν να παίξουν θέατρο ή άνθρωποι που μπορούν να παρακολουθήσουν θέατρο και να γεμίζουν τις αίθουσες».
