Και πάλι μέσω facebook δίνει ο Μιχάλης Λυχούνας την απαντησή του σχετικά με την διαγραφή του απο την ομάδα της Δήμητρας Τσανάκας και εξηγεί πως έχουν τα γεγονοτα.
Lapsus Memoriae ή Damnatio Memoriae ;
Νεοσταλινικές μέθοδοι ή τα άκρα συναντώνται
Στη συνάντηση με τον κ. Γραμμένο, με ζεστή και ευχάριστη κουβέντα του
έδωσα το έγγραφο και του είπα, αν πάει για ρήξη, θέλω να γίνει η ανεξαρτητοποίησή μου με το συγκεκριμένο κείμενο.
Το διάβασε και είπε, «άσε να δω και θα σου πω». Ούτε κατάθεση, ούτε πρωτόκολλα και τα σχετικά. Δεν τα χρειαζόμουν άλλωστε σαν οδηγίες, χαρτογιακάς είμαι.
Συναντηθήκαμε στο δρόμο την Πέμπτη, γελάσαμε για την πορεία της γραβάτας και μου είπε πως θα μου τηλεφωνήσει. Δεν τηλεφώνησε ποτέ. Πιέστηκε, το έκανε από δική του πρωτοβουλία, το αγνοώ. Γεγονός είναι πως δε σεβάστηκε την επιθυμία που του εξέφρασα 10 μέρες πριν και δεν τήρησε το λόγο του.
Απολύτως κατανοητό, αφού αποφάσισαν πως δεν ήθελαν να διαβαστεί το κείμενο στο Δημ. Συμβούλιο, αλλά όχι σκάγια στον αέρα για κατάθεση της αίτησης και τα σχετικά. Μπορούσε εκείνη τη στιγμή, την Τετάρτη στο Hostel να μου πει, Μιχάλη αυτό είναι δικιά σου υπόθεση, θες κατέθεσέ την, θες όχι. Δεν το παίρνεις να το χειριστείς για να το θάψεις. Μάλλον αδίκησα τον εαυτό μου που τον εμπιστεύτηκα.
Όσο για την παρότρυνσή του να παραδώσω την έδρα η παρατήρησή μου είναι η εξής:
«Εδώ δεν παρέδωσαν τις έδρες τους ο ίδιος και η δήμαρχος που με την αντισημιτική υστερία του πρώτου και την ατσαλοσύνη της δεύτερης προσέβαλαν βάναυσα την ιστορία της πόλης και διέσυραν το όνομά της στα πέρατα του κόσμου με αποτέλεσμα να καταγραφεί στο google ως η πόλη που με ρατσιστικές παλαιονοοτροπίες αρνήθηκε το Αστέρι του Δαυίδ, και με καλεί να την παραδώσω εγώ;! Μάλλον τα θεμελιώδη πολιτικά του ένστικτα τον παρασύρουν και πάλι. Παρόλα αυτά, η δημόσια εικόνα αδικεί τον άνθρωπο στον ιδιωτικό του βίο και συναναστροφή»
Αυτά για να τελειώνουμε με το δημοτικό νεοσταλινισμό.»
